Jak grać w "Sekretarza"?
Gra w Sekretarza
To gra, której często towarzyszą salwy śmiechu, doskonała na zimowe, mroźne wieczory. Rozluźniająca i nieskomplikowana. Im więcej uczestników tym bardziej zaskakujące wychodzą rozwiązania.
Każdy uczestnik gry ma kartkę i długopis. Prowadzący informuje, co należy napisać na kartce. Gdy już wszyscy uczestnicy zanotują, każdy gracz zagina kartkę tak, aby ukryć, co napisał i następuje wymiana kartek. Uczestnicy siedzą w kole i podają kartkę osobie siedzącej po prawej stronie, a otrzymują kartkę od osoby siedzącej po lewej stronie. Po zapisaniu kolejnej odpowiedzi na pytanie prowadzącego, kartkę zagina się ponownie i oddaje sąsiadowi z prawej.
Pierwszy przykład poleceń prowadzącego:
1. Napisać jakiś przymiotnik (jaki, jaka, jakie) np.: zielony, ładny.
2. Napisać jakiś rzeczownik (kto, co) np.: Ania, pies Reks.
3. Napisać jakiś czasownik (co robi, co się dzieje, w jakim jest stanie) np.: czyta, jest zamyślony.
4. Napisać jakiś przykład miejsca.(gdzie) np.: w domu, na chodniku.
Drugi przykład poleceń prowadzącego:
1. Napisać imię i nazwisko jakiejś osoby (postaci historycznej, postaci z literatury, itp.), jej wiek, zawód, zainteresowania.
2. Opisać mieszkanie bohatera.
3. Jakie zajęcia zorganizowała sobie wybrana osoba w niedzielny poranek?
4. Jak przebiegało to zajęcie i co z tego wynikło?
5. A co zrobi w następną niedzielę?
Każdy myśli oczywiście o osobie, której imię i nazwisko podał na początku zabawy, i na kolejnych kartkach kontynuuje opowieść. W efekcie zestawienie na jednej kartce różnych wątków daje zabawne komplikacje, które stwierdzamy odczytując karteczki po zakończeniu gry.
Uczestnicy mogą wybrać najzabawniejszą kartkę i nagrodzić tego, kto podał imię i nazwisko osoby, od której rozpoczynała się „treść” opowiadania na danej kartce.
Gra w Sekretarza
To gra, której często towarzyszą salwy śmiechu, doskonała na zimowe, mroźne wieczory. Rozluźniająca i nieskomplikowana. Im więcej uczestników tym bardziej zaskakujące wychodzą rozwiązania.
Każdy uczestnik gry ma kartkę i długopis. Prowadzący informuje, co należy napisać na kartce. Gdy już wszyscy uczestnicy zanotują, każdy gracz zagina kartkę tak, aby ukryć, co napisał i następuje wymiana kartek. Uczestnicy siedzą w kole i podają kartkę osobie siedzącej po prawej stronie, a otrzymują kartkę od osoby siedzącej po lewej stronie. Po zapisaniu kolejnej odpowiedzi na pytanie prowadzącego, kartkę zagina się ponownie i oddaje sąsiadowi z prawej.
Pierwszy przykład poleceń prowadzącego:
1. Napisać jakiś przymiotnik (jaki, jaka, jakie) np.: zielony, ładny.
2. Napisać jakiś rzeczownik (kto, co) np.: Ania, pies Reks.
3. Napisać jakiś czasownik (co robi, co się dzieje, w jakim jest stanie) np.: czyta, jest zamyślony.
4. Napisać jakiś przykład miejsca.(gdzie) np.: w domu, na chodniku.
Drugi przykład poleceń prowadzącego:
1. Napisać imię i nazwisko jakiejś osoby (postaci historycznej, postaci z literatury, itp.), jej wiek, zawód, zainteresowania.
2. Opisać mieszkanie bohatera.
3. Jakie zajęcia zorganizowała sobie wybrana osoba w niedzielny poranek?
4. Jak przebiegało to zajęcie i co z tego wynikło?
5. A co zrobi w następną niedzielę?
Każdy myśli oczywiście o osobie, której imię i nazwisko podał na początku zabawy, i na kolejnych kartkach kontynuuje opowieść. W efekcie zestawienie na jednej kartce różnych wątków daje zabawne komplikacje, które stwierdzamy odczytując karteczki po zakończeniu gry.
Uczestnicy mogą wybrać najzabawniejszą kartkę i nagrodzić tego, kto podał imię i nazwisko osoby, od której rozpoczynała się „treść” opowiadania na danej kartce.