Forum Rodzinny Sacrum

Elektroencefalograf to urządzenie, które rejestruje zespół słabych sygnałów elektrycznych zapisanych jednocześnie w różnych punktach skóry głowy. Sygnały te wyrażają rytmy i fazy zwane także falami mózgowymi. Są to drgania elektryczne w miarę regularne o częstotliwości, która nie przekracza 0,5–35 Hz. Informują one o rozmieszczeniu źródeł fal elektromagnetycznych wewnątrz mózgu. Zależności między wykresami pozwalają scharakteryzować fale mózgowe, a interpretację wykorzystać do celów diagnostycznych przez porównanie aktywności mózgu normalnej z patologiczną.

Herodot

Był znany wszystkim pisarzom starożytności klasycznej, poczynając już od Herodota, który jednak podawał jego istnienie w wątpliwość. Opisywał jednak związane z nim legendy. Feniks miał mieć wielkość i wygląd orła ze złoto-czerwonym upierzeniem. Przybywał do Egiptu z Arabii co 500 lat, przynosząc w kuli mirry szczątki swego poprzednika, którego składał na ołtarzu słońca w Heliopolis.

Owidiusz

Według Owidiusza miał się żywić kroplami kadzidła i sokami kardamonu, zaś po 500 latach życia budował gniazdo wypełnione korą kasji, kolcami nardu, żółtą mirrą i cynamonem, następnie zaś umierał i odradzał się sam z siebie, zaś gniazdo zanosił do miasta Hyperion, ponownie na ołtarz poświęcony słońcu.

Pliniusz Starszy

Wedle Pliniusza ma świecie miał być tylko jeden feniks. Jego ubarwienie było purpurowe ze złotą głową oraz niebiesko – różowym ogonem. Na głowie dodatkowo posiadał grzebień z piór. Żyć miał 540 lat, potem zaś budował gniazdo z wonności i przypraw, w którym ginął. Z kości i szpiku odradzał się najpierw w czerwia, który przemieniał się w pisklę i ostatecznie w nowego ptaka feniksa. Gniazdo z resztkami poprzednika zanosił wedle Pliniusza do Miasta Słońca nieopodal Panchai.

Laktancjusz

Laktancjusz napisał cały poemat o ptaku feniksie. Ponad istniejące opisy dodaje, iż ptak mieszkał w dalekiej, przepięknej krainie, gdzie co rano pił 4 razy wodę ze strumienia życia i machał skrzydłami witając Febusa (słońce). Po 1000 latach życia wybierał się do Syrii, gdzie na drzewie palmowym budował sobie grób z soczystych ziół, akantu i mirry. Tam, śpiewając pieśni pogrzebowe, spalał się, a następnie przybierał postać jakby nasionka, następnie jajka, w końcu zaś dorosłego ptaka. Był złoto – czerwony, z ogonem żółtym z kropkami purpury, dziobem białym ze szmaragdowym połyskiem, oczami szafirowymi, pazurami różowymi i złotymi łuskami na nogach.

Bartłomiej Anglik

Podaje, iż feniks mógł żyć 300 lub 500 lat, zaś jego odrodzenie trwać miało 3 dni, pierwszego dnia powstawał robak o zapachu słodszym niż róża i każdy inny kwiat, drugiego pisklę, trzeciego przekształcało się w dorosłego feniksa.

Według różnych innych autorów feniks miał żyć od 300, poprzez 340, 500, 540, 1000 aż do 1461 lat. Był bezpłciowy, ponieważ rozmnażał się sam z siebie. Jego kolorystyka różni się niekiedy, jednak zwykle przeważa barwa złota i purpurowa. Zazwyczaj budował gniazdo lub stos z przypraw i gałązek wonnych roślin, w którym umierał lub spalał się, a następnie odradzał. Związany był z kultem słonecznym, toteż zazwyczaj legendy opowiadały, iż zanosił gniazdo lub szczątki swego poprzednika do świątyni słońca w Egipcie. Przez autorów chrześcijańskich był przyrównywany do Chrystusa, gdyż miał zdolność zmartwychwstawania. W wielu mitologiach można znaleźć ptaki podobne feniksowi zarówno w opisie i charakterystyce, jak i konotacji ze słońcem.

Według niektórych to greckie podanie jest być może związane ze świętą egipską czaplą, która jest symbolem wiecznie się odradzającego wschodzącego Słońca. Jej złote i purpurowe upierzenie symbolizowało wschód Słońca w Egipcie.

Feniks najczęściej był portretowany na tle Słońca ze skrzydłami wzniesionymi do lotu.

Podobno Feniks siadał tylko na paulowni cesarskiej, bo to drzewo posiada zdolność odradzania się ze ściętego pnia.

Izydor z Sewilli

Do istniejących opisów, Izydor z Sewilli dodaje, iż ptak po zbudowaniu stosu z gałęzi i przypraw czeka na wschód słońca. Jego promienie zapalają gniazdo, feniks zaś roznieca je machając skrzydłami i tak spala się i odradza z popiołów.

Niepełnosprawność intelektualna w stopniu lekkim (upośledzenie umysłowe lekkie, dawniej debilizm – niestosowana z uwagi na negatywne znaczenie w języku potocznym) – poziom intelektualny osób dorosłych charakterystyczny dla 12. roku życia. Ta forma deficytu intelektualnego stanowi najwięcej rozpoznań. Osoby takie są samodzielne i zaradne społecznie, nie powinny jednak wykonywać zawodów wymagających podejmowania decyzji, ponieważ nie osiągnęły etapu myślenia abstrakcyjnego w rozwoju poznawczym. Życie rodzinne przebiega bez trudności. W socjalizacji mogą nabywać zaburzeń osobowościowych, ze względu na atmosferę otoczenia i stosunek innych. Obecnie istnieje tendencja do wprowadzania zajęć korekcyjnych, przy intensywniejszym treningu poznawczym w dłuższym czasie osoby z upośledzeniem w stopniu lekkim osiągają podobne wyniki co osoby z przeciętnym IQ. Do 12 roku życia brak różnic rozwojowych.

IQ w skali Wechslera: 55 – 69.

Spam – niechciane lub niepotrzebne wiadomości elektroniczne. Najbardziej rozpowszechniony jest spam za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz w Usenecie. Część użytkowników doświadcza także spamu w komunikatorach (np. ICQ czy Gadu-Gadu). Zwykle (choć nie zawsze) jest wysyłany masowo.

Istotą spamu jest rozsyłanie dużej ilości informacji o jednakowej treści do nieznanych sobie osób. Nie ma znaczenia, jaka jest treść tych wiadomości. Aby określić wiadomość mianem spamu, musi ona spełnić trzy następujące warunki jednocześnie:

Treść wiadomości jest niezależna od tożsamości odbiorcy.
Odbiorca nie wyraził uprzedniej, zamierzonej zgody na otrzymanie tej wiadomości.
Treść wiadomości daje podstawę do przypuszczeń, iż nadawca wskutek jej wysłania może odnieść zyski nieproporcjonalne w stosunku do korzyści odbiorcy.

Masowa poczta elektroniczna dzieli się na dwie kategorie:

Unsolicited Commercial Email (UCE) – niezamawiana oferta handlowa, spam komercyjny o charakterze reklamowym, zakazany przez prawo polskie i dyrektywę UE.
Unsolicited Bulk Email (UBE) – niezamawiana poczta masowa, maile o charakterze często niekomercyjnym, takie jak apele organizacji społecznych i charytatywnych czy partii politycznych, prośby o pomoc czy masowe rozsyłanie ostrzeżeń, np. o wirusach komputerowych.

Próby wprowadzenia zakazu w dyrektywie UE rozsyłania wiadomości o charakterze społeczno-politycznym zostały w 2002 r. odrzucone przez Parlament Europejski wobec protestów europejskich partii politycznych i organizacji społecznych.

W Polsce podjęto próbę regulacji kwestii dotyczącej spamu w ustawie z 2002 roku o świadczeniu usług drogą elektroniczną[1].

Także Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta zajął się spamem, na co często powołują się wysyłający niechcianą pocztę podając dyrektywę UOKiK[2].

SPAM to nazwa konserwowej mielonki wieprzowej produkowanej nieprzerwanie od lat 30. XX wieku przez amerykańską firmę Hormel Foods. Wcześniej mielonka tej firmy nazywała się po prostu Hormel Spiced Ham, jednak ta nazwa została zmieniona do SPAM, by zwiększyć atrakcyjność produktu (nowa nazwa być może wywodzi się od skrócenia Spiced Ham lub w innej wersji słów Shoulder Pork and Ham, które opisują zawartość konserwy). Zgodnie z oczekiwaniami, powołana do życia marka odniosła znaczący sukces, a produkt stał się między innymi kluczowym elementem racji żywieniowych wojsk USA w czasie II wojny światowej, co zapewne przyczyniło się do dalszego wzrostu jego znaczenia kulturowego.

Nie jest do końca jasne, w jakich okolicznościach termin ten został po raz pierwszy zastosowany w odniesieniu do wiadomości elektronicznych. Możliwe jest jednak, że wiązało się to przede wszystkim ze znanym skeczem Monty Pythona. W skeczu tym klient, gdy pyta o menu restauracji, dowiaduje się, że w każdym daniu znajduje się trochę mielonki. Gdy klient chce zamówić coś bez mielonki, okazuje się jednak, że nie jest to proste – grupa wikingów zaczyna śpiewać „SPAM, SPAM, lovely SPAM, wonderful SPAM”, zagłuszając normalną rozmowę.

Jak w przypadku wielu podobnych terminów, po fakcie tworzono rozwinięcia tego hasła (np. stupid person advertisement, stupid pointless annoying messages, sending particulary annoying message).

Firma Hormel, w obawie przed utratą praw do znaku towarowego, wytoczyła proces firmie SpamArrest oraz innym podmiotom gospodarczym[3], domagając się zaniechania komercyjnego wykorzystania nazwy produktu. Sprawy te jednak przegrała.

Król Naj Naj (fr. Le Roi Moi Moi) – najpiękniejszy z królów w całym królestwie. Jest wilkiem ubranym w niebieski żakiet i różowe spodnie. Ma blond włosy i koronę na głowie. Mieszka w przepięknym pałacu. Jego herb to Korona.

Król Bum Bum (fr. Le Roi Boum Boum) – rudowłosy król, który bez przerwy szuka guza. Jest lwem ubranym w brązową kamizelkę i czerwone spodnie. Ma głowie ma koronę. Zawsze trzyma w ręku pałkę. Mieszka w swoim przytulnym pałacu. Jego herb to maczuga.

Król Naj Naj (fr. Le Roi Moi Moi) – najpiękniejszy z królów w całym królestwie. Jest wilkiem ubranym w niebieski żakiet i różowe spodnie. Ma blond włosy i koronę na głowie. Mieszka w przepięknym pałacu. Jego herb to Korona.
Król Bum Bum (fr. Le Roi Boum Boum) – rudowłosy król, który bez przerwy szuka guza. Jest lwem ubranym w brązową kamizelkę i czerwone spodnie. Ma głowie ma koronę. Zawsze trzyma w ręku pałkę. Mieszka w swoim przytulnym pałacu. Jego herb to maczuga.
Król Fuj Fuj (fr. Le Roi Cra Cra) – troszkę brudny i cuchnący król jest lisem ubranym w brudną suknię. Na głowie ma koronę i brązowe włosy. Mieszka w brudnym pałacu. Jego herb to cuchnąca skarpeta.
Król Chrup Chrup (fr. Le Roi Crok Crok) – bardzo niebezpieczny król jest krokodylem ubranym w fioletową suknię. Na głowie ma koronę na głowie i jest brunetem. Mieszka w pałacu przypominający jaskinę. Jego herb to trupia czaszka.
Król Fiu Bzdziu (fr. Le Roi Zin Zin) – zwariowany król jest królikiem ubranym w żółtą suknę w fioletowe kwiaty. Na głowie ma koronę. Mieszka w śmiesznym pałacu. Jego herb to lejek.
Król Mniam Mniam (fr. Le Roi Miam Miam) – żarłoczny król. Jest grubym hipciem ubranym w czerwony żakiecik i niebieskie spodnie. Na głowie ma rude włosy i koronę. Mieszka w pałacu przypominającym ciasto. Jego herb to słodkości.

Opracowanie wersji polskiej: na zlecenie Telewizji Polskiej – START INTERNATIONAL POLSKA
Reżyseria: Paweł Galia
Dialogi polskie: Tomasz Robaczewski
Dźwięk i montaż: Jerzy Wierciński
Kierownictwo produkcji: Elżbieta Araszkiewicz
Teksty piosenek: Marek Robaczewski
Kierownictwo muzyczne: Piotr Gogol
Udział wzięli:

Tomasz Bednarek – Król Fiu Bzdziu
Antonina Girycz – Królowa Chlip-Chlip
Marcin Troński – Król Bum-Bum
Joanna Jędryka – Królowa Akuku
Agnieszka Kunikowska – Królowa Toja-Toja
Beata Wyrąbkiewicz – Królowa Mini-Mini
Olga Bończyk – Królowa Buzi-Buzi
Jerzy Dominik – Król Mniam-Mniam
Wojciech Paszkowski – Król Naj-Naj
Grzegorz Drojewski – Król Fuj-Fuj
Joanna Węgrzynowska-Cybińska – Królowa Gili-Gili
Tomasz Marzecki – Król Chrup-Chrup
Jacek Bończyk – Reporter
Jarosław Domin – Sługa króla Fiu Bzdziu
Anna Apostolakis
Iwona Rulewicz
Olga Sawicka
Stanisław Brudny
Joanna Wizmur
Lucyna Malec
Katarzyna Łaska
Robert Tondera
Jacek Wolszczak
Janusz Wituch
Jacek Rozenek

Naj Naj przestaje być sobą
Pewnego dnia, gdy król Naj Naj maluje swój wizerunek, za jego plecami stoi zbierająca kwiaty czarownica. Król prosi czarownicę, by zobaczyła dzieło. Ale staruszka wypowiadając słowa Tylko czesanie włosów może Cię odmienić! wrzuca na króla Naj Naj czar i zamienia go w inna osobę. Gdy królowa Mini Mini i król Bum Bum przybyli do pałacu króla Naj Naj, spojrzeli na niego z zaciekawieniem. Widząc zachowanie króla, obaj postanawiają mu pomóc.

Serial składa się 65 odcinków po 5 minut każdy.
Pojawił się w bloku Wieczorynka:
początkowo po "Bajkach świata"
zamiast serialu "Ekchart, mysz o wielkim sercu"
w weekendy i w poniedziałek w czasie ostatniej wizyty Jana Pawła II w Polsce
od soboty 9 listopada 2002 r. po "Przygodach Ośliczki Tosi"
wielokrotnie po zawodach w skokach narciarskich (częściowo z paruminutowym opóźnieniem, za co TVP przeprosiła widzów).

Opisy niektórych odcinków

Naj Naj przestaje być sobą
Pewnego dnia, gdy król Naj Naj maluje swój wizerunek, za jego plecami stoi zbierająca kwiaty czarownica. Król prosi czarownicę, by zobaczyła dzieło. Ale staruszka wypowiadając słowa Tylko czesanie włosów może Cię odmienić! wrzuca na króla Naj Naj czar i zamienia go w inna osobę. Gdy królowa Mini Mini i król Bum Bum przybyli do pałacu króla Naj Naj, spojrzeli na niego z zaciekawieniem. Widząc zachowanie króla, obaj postanawiają mu pomóc.

Fiu Bzdziu chce Księżyc przemalować
W krainie królów i królowych wybucha panika. Królowi Bum Bum gine katapulta, a królowej Gili Gili – zapas piór. To był Fiu Bzdziu. W nocy podczas próby lotu na Księżyc trafia do zamku królowej Chlip Chlip. Ta zaś wyrwana ze snu krzycząc twierdzi, że to trzęsienie ziemi. Król Fiu Bzdziu powiada królowej, że chce przemalować Księżyc na zielono. Nazajutrz Chlip Chlip zauważa balon, którym poleci Fiu Bzdziu. Ten jej powiada, że nie będzie niebezbiecznie. Gdy balon znosi się w powietrze, król odkrywa, że zabrał ze sobą królową Chlip Chlip. Królowa Chlip Chlip, chciała wyrzucić wiadro farby, ale jej kumpel twierdzi, że wiadro jest lżejsze niż Chlip Chlip. Niestety, Chlip Chlip wyrzuca wiadro wprost na króla Bum Bum i strzała zamiast do tarczy trafia w balon! Fiu Bzdziu i Chlip Chlip krzycząc odkrywają, że z balonu ucieka gorące powietrze... Czy uda się Fiu Bzdziu przemalować Księżyc na zielono?

Tajemniczy osobnik króla Bum Bum
Król Bum Bum po przebudzeniu i wstaniu z łoża królewskiego zauważa wielki bałagan i z przerażeniem odkrywa, że ktoś był w nocy, kiedy spał. Jego słudzy twierdzą, że to ich władca, lunatykując, robi wielki bałagan.

Madonna Louise Veronica Ciccone, znana jako Madonna (ur. 16 sierpnia 1958 w Bay City, Michigan) – amerykańska artystka, przede wszystkim piosenkarka (głównie popowa i taneczna), autorka i producentka muzyczna, osobowość filmowa (reżyserka, scenarzystka, producentka), pisarka i przedsiębiorca. Pod koniec lat 70. przeniosła się z rodzinnego miasta do Nowego Jorku w celu rozpoczęcia kariery tancerki nowoczesnej, choć później jej kariera zmierzyła w kierunku muzyki. Początkowo grała w zespołach, ale potem rozpoczęła karierę solową, w 1983 roku wydając debiutancki album Madonna. Kolejne jej płyty spotykały się z olbrzymim sukcesem komercyjnym i wysokimi wynikami sprzedaży, a single stawały się przebojami. Artystka wpłynęła nie tylko na rozwój muzyki popowej, ale i mody oraz pojęć koncertu i teledysku, stając się ikoną popkultury i telewizji MTV; zasłynęła ze skandali na tle seksualnym i religijnym. Jej kariera trwa nieprzerwanie do dziś, a sama Madonna nazywana jest powszechnie „królową popu”.

Artystka wystąpiła w wielu filmach, grając zarówno pierwszoplanowe, jak i dalsze role. Zazwyczaj jej kreacje spotykały się z negatywnym odbiorem ze strony krytyków, choć jedna z nich, tytułowa w musicalu Evita (1996), okazała się sukcesem i została nagrodzona Złotym Globem w kategorii najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu. W 2008 artystka zadebiutowała filmem Mądrość i seks w roli reżyserki i scenarzystki. Na początku lat 90. założyła koncern Maverick, obecnie podległy korporacji Time Warner, a kilkanaście lat później fundację Raising Malawi. Od 2003 ukazują się kolejne książki dla dzieci autorstwa piosenkarki.

Szacuje się, że do dziś Madonna sprzedała około 300 milionów nagrań, co stanowi jeden z najwyższych wyników w historii muzyki rozrywkowej i (według Księgi rekordów Guinnessa) najwyższy spośród artystek żeńskich, natomiast magazyn „Rolling Stone” nazwał ją jednym z największych wykonawców popowych w historii. W 2008 została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame, a w 2012 wystąpiła w przerwie meczu Super Bowl XLVI, który odniósł najwyższy wynik oglądalności w historii amerykańskiej telewizji. Jej trasy koncertowe należą do światowej czołówki w kwestiach sprzedaży biletów i dochodów pieniężnych. Jest laureatką dziesiątek nagród, w tym siedmiu Grammy, dwóch Złotych Globów i dwudziestu MTV Video Music Awards (w przypadku tych ostatnich jest to najwyższy wynik spośród wszystkich wykonawców). Madonna wywarła olbrzymi wpływ na inne piosenkarki popowe, a przez całą karierę

Madonna Louise Ciccone urodziła się 16 sierpnia 1958 roku w Bay City w stanie Michigan, w Stanach Zjednoczonych. Jej matka, Madonna Louise (nazwisko rodowe Fortin), była pochodzenia franko-kanadyjskiego, a ojciec, Silvio Anthony Ciccone, był Amerykaninem włoskiego pochodzenia[1]. Rodzina Ciccone pochodziła z Pacentro we Włoszech; później ojciec Madonny pracował jako konstruktor dla firm Chrysler i General Motors. W celu odróżnienia dziewczynki od matki nazywano ją „małą Nonni”[2][3]. Była trzecim w kolejności wiekowej dzieckiem w rodzinie, pozostałymi byli Martin, Anthony, Paula, Christopher i Melanie[4]. Rodzina pokładała dużo sił w katolickie wychowanie dzieci, któremu dziewczyna nie ulegała[5]. Madonna była wychowywana na przedmieściach Detroit, w township Pontiac i Avon (obecnie jest to część

Jej matka zmarła na raka sutka w 1963, mając wówczas trzydzieści lat, podczas gdy Madonna była w wieku lat pięciu[4]. Po jej śmierci, dziewczynka zauważyła w swoim charakterze i zachowaniu zmiany spowodowane troskliwą opieką mamy nad domem, mimo że wciąż nie znała powodu śmierci[6]. Jeszcze przed śmiercią pani Ciccone często była pytana przez córkę, co jej dolega, jednak nie mogła odpowiedzieć, często reagując płaczem i czułym objęciem Madonny. Piosenkarka wypowiedziała się: „Pamiętam, jak czułam się silniejsza od niej. Byłam wówczas mała i miałam wrażenie, że ona też jest dzieckiem”[6]. Madonna przyznała, że nie pojmowała jej śmierci. „Było tyle niedomówień, tyle emocji, wyrzutów sumienia, poczucia winy, straty i złości, tyle zamieszania (...). Widziałam swoją matkę leżącą w otwartej trumnie niczym we śnie, wyglądającą przepięknie. Później zauważyłam, że usta mamy wyglądają dosyć śmiesznie. Dużo czasu zajęło mi zdanie sobie sprawy, że jej usta zostały zaszyte. W tym okropnym momencie zaczęłam rozumieć, co na zawsze straciłam. Ostatnie wyobrażenie mojej mamy, spokojne i groteskowe, prześladuje mnie do dziś”[7].

2003–2006: American Life, Confessions on a Dance Floor i Confessions Tour

W 2003 Madonna współpracowała ze Steven Kleinem nad wystawą X-STaTIC PRO=CeSS, w której znalazły się zdjęcia artystki z sesji dla magazynu W i siedem segmentów wideo. Była ona dostępna w nowojorskiej galerii Deitch Projects od marca do maja 2003 roku, a potem w zmienionej wersji podróżowała po świecie[129]. Dziewiąty album studyjny piosenkarki, American Life, ukazał się w kwietniu 2003 i koncentrował się głównie na obserwacjach amerykańskiego życia, zyskując mieszane recenzje krytyków[130]. Madonna skomentowała go: „[American Life] był jak podróż w przeszłość, powracając do wszystkiego tego, co dokonałam, wszystkiego co doceniłam i wszystkiego, co dla mnie coś znaczyło”[131]. Tytułowy utwór, wydany na pierwszym singlu, znalazł się na 37 miejscu listy Billboard Hot 100[41]. Jego pierwszy teledysk został przez Madonnę wstrzymany do dystrybucji, z powodu zawartej w nim przemocy i tematów wojennych, co zbiegło się z wybuchem wojny amerykańsko-irackiej[132] (później zrealizowaną drugą wersję wideoklipu). Z tylko czterema milionami sprzedanych egzemplarzy, American Life jest najsłabiej sprzedającym się albumem studyjnym artystki[133]. W sierpniu 2003, w trakcie dorocznej gali MTV Video Music Awards, Madonna wykonała wspólnie z Britney Spears, Christiną Aguilerą i Missy Elliott swój kolejny singel, "Hollywood", całując dwie pierwsze towarzyszki i wywołując tym olbrzymi skandal[134][135]. Później pojawiła się gościnnie w utworze Spears "Me Against the Music" z jej albumu In the Zone i towarzyszącym mu teledysku[136]. W listopadzie 2003 ukazał się minialbum Remixed & Revisited, zawierający remiksy utworów z American Life i studyjną wersję utworu "Your Honesty", który powstał podczas prac nad albumem Bedtime Stories, ale się na nim nie znalazł[137]. Później Madonna podpisała kontrakt z Callaway Arts & Entertainment na wydanie pięciu książek dla dzieci. Pierwsza z nich, Angielskie różyczki, ukazała się we wrześniu 2003, debiutując na liście bestsellerów magazynu The New York Times i do dziś będąc najszybciej sprzedającą się fotoksiążką dla dzieci w historii[138][139]. Kate Kellway z magazynu The Guardian napisała: „[Madonna] jest aktorką grającą kogoś, kim nigdy nie będzie – J. K. Rowling, angielską różę”[140]. Kolejne cztery książki ukazywały się do 2005, zaś od 2006 do 2009 Madonna wydawała kontynuacje Angielskich różyczek[141].

W 2004 roku Madonna wniosła do sądu pozew przeciwko Warner Music Group i Time Warner, właścicielom koncernu Maverick, stwierdzając jakoby złe zarządzanie zasobami spółki i słaba księgowość kosztowała koncern miliony dolarów. Warner wytoczył powództwo wzajemne, wskazując na to, że Maverick samemu stracił dziesiątki milionów dolarów[142][143]. Spór rozwiązał się, gdy udziały Mavericka, zarządzane przez Madonnę i Ronniego Dasheva, zostały zakupione przez Warnera. Mimo, iż koncern stał się w całości zależny od Warner Music Group, wciąż aktualny był solowy kontrakt Madonny z Warnerem[142]. W 2004 Madonna wyruszyła w światową trasę koncertową Re-Invention World Tour, w ramach której zagrała koncerty w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Europie. Była to najlepiej zarabiająca trasa koncertowa roku, gromadząc 125 milionów dolarów[144]. W październiku na antenie MTV wyemitowany film dokumentalny Sekrety Madonny, przedstawiający kulisy trasy[145]. W czerwcu 2006 ukazał się on na DVD, wraz z albumem CD z nagraniami na żywo utworów z koncertu, w zestawie I'm Going to Tell You a Secret (jest to pierwszy album koncertowy Madonny, ale przy tym Re-Invention World Tour jest do dziś jedyną trasą artystki, której zapis nie został oficjalnie wydany na wideo)[146]. W 2005 Rolling Stone sklasyfikował Madonnę na 36 miejscu swojej listy 100 najlepszych artystów w historii[147]. W tym samym roku piosenkarka zaśpiewała cover "Imagine" Johna Lennona na koncercie charytatywnym Tsunami Aid, a później wykonała trzy swoje utwory na koncercie Live 8 w Londynie[148][149].
Próbowałam różnych rzeczy, gdy Stuart [producent Stuart Price] wniósł coś do mojej muzyki. To było jak boża inspiracja. Tak jakby powiedziało mi: "To jest kierunek mojego nagrania". Naszym celem było stworzenie nagrania, którego mógłbyś puszczać na imprezie czy w samochodzie, bez konieczności omijania ballady. Non stop.
— Madonna o Confessions on a Dance Floor[150]

W listopadzie 2005 ukazał się dziesiąty album studyjny Madonny, Confessions on a Dance Floor, który zadebiutował na pierwszych miejscach list sprzedaży na wielu wpływowych rynkach dystrybucyjnych[151]. Muzycznie, płyta była stworzona jako klubowy set dla DJ-a. Piosenki na krążku rozpoczynały się lekko i szczęśliwie, lecz w miarę postępu stawały się intensywniejsze, a ich teksty dotyczyły bardziej osobistych przeżyć, tytułowych wyznań[151]. Keith Caulfieldn z Billboardu skomentował, że album był powrotem Madonny do formy Królowej Popu[152]. Confessions... zdobył Nagrodę Grammy w kategorii najlepszego albumu elektronicznego/dance[77]. Pierwszy singel, "Hung Up", zdobył pierwsze miejsca na listach przebojów w rekordowej liczbie 45 państw, dostając się dzięki temu do Księgi rekordów Guinnessa[153]. "Sorry", drugi singel, stał się dwunastym hitem numer jeden artystki w Wielkiej Brytanii[42]. W maju Madonna wyruszyła w światową trasę koncertową Confessions Tour, która zgromadziła 1.2 miliona widzów i zarobiła ponad 194.7 miliona dolarów, stając się wówczas najbardziej dochodową trasą artystki żeńskiej w historii[154]. Wiele kontrowersji wywołało wykonanie piosenki "Live to Tell", w trakcie której Madonna, z koroną cierniową na głowie, przymocowana była do wielkiego krucyfiksa. Dzięki temu, koncerty były bojkotowane m.in. przez Watykan, rosyjskie organizacje religijne i biskupów z Düsseldorf[155][156]. Artystka skomentowała skandal: „Moje wykonanie nie jest antychrześcijańskie, świętokradzkie ani bluźniercze. Jest raczej moją prośbą do publiczności o zachęcanie się do wspólnej pomocy i zobaczenia świata jako jednolita całość”[157].

W trakcie trwania trasy, Madonna wspomogła fundację Raising Malawi, fundując dla Malawi sierociniec i odwiedzając ten kraj[158]. 10 października 2006 złożyła do sądu sprawę o adopcję dziecka z malawijskiego sierocińca, Davida Banda Mwale'a (później również Ciccone Ritchiego)[159]. Sprawa wywołała kontrowersje, jako że proces narzucił domniemanym rodzicom przed adopcją chłopca zamieszkanie w Malawi przez przynajmniej rok, czego ci nie zrobili[160]. Artystka wypowiedziała się w programie The Oprah Winfrey Show, że żadne malawijskie prawo nie reguluje adopcji przez obcokrajowców i opisała, jak bardzo David cierpiał z powodu zapalenia płuc po malarii i gruźlicy, gdy go pierwszy raz spotkała[161]. Yohane, biologiczny ojciec Bandy, skomentował: „Te tak zwane prawa człowieka nękają mnie codziennie, grożąc, że nie jestem świadomy tego, co robię (...). Chcą, żebym popierał ten proces, czego nie mogę zrobić, gdyż popieram Madonnę i jej męża”[162]. Sprawa adopcji zakończyła się 28 maja 2008[163]. Pod koniec 2006 sklep H&M wydał linię ubrań piosenkarki, zatytułowaną M by Madonna[164]. Firma skomentowała, że kolekcja Madonny jest „ponadczasowa, unikatowa i olśniewająca”[165].
2007–2010: Live Nation, Hard Candy, Sticky & Sweet Tour, Celebration i inne projekty
Madonna podczas premiery filmu Jestem, bo jesteśmy w 2008 roku.

W 2007 Madonna wydała charytatywny singel "Hey You", który w pierwszym tygodniu sprzedaży cyfrowej był dostępny bez odpłat. Później artystka pojawiła się podczas londyńskiego koncertu z serii Live Earth, gdzie wykonała kilka swoich utworów, w tym "Hey You"[166]. Następnie, Madonna potwierdziła odejście z Warner Bros. Records, po czym podpisała dziesięcioletni kontrakt z Live Nation opiewający na 120 milionów dolarów. Poza tym, ufundowała nowy oddział spółki, Live Nation Artists[167]. Później piosenkarka wyprodukowała i napisała film dokumentalny Jestem, bo jesteśmy, dotyczący życia w Malawi. Reżyserem produkcji jest Nathan Rissman, ogrodnik Madonny[168]. Następnie zaliczyła swój debiut w roli reżysera, wydając w 2008 film Mądrość i seks. Oprócz tego, napisała do niego scenariusz, opowiadający o trzech przyjaciołach i ich aspiracjach. Skomentowała, że zainspirował ją do tego Ritchie. „Wszystko, nad czym pracuję, jest autobiograficzne, bezpośrednio lub pośrednio, bo kogo znam bardziej niż samą siebie?”[169]. Film zyskał mieszane recenzje[170]. W grudniu 2007 Rock and Roll Hall of Fame potwierdziło przyjęcie Madonny do grona swoich artystów w 2008[171]. Oficjalna ceremonia odbyła się 10 marca 2008[172], jednak Madonna na niej nie zaśpiewała, prosząc Iggy'ego Popa i zespół The Stooges o wykonanie jej utworów "Burning Up" i "Ray of Light". Zamiast tego, podziękowała Christopherowi Flynnowi, jej nauczycielowi tańca od 25 lat, za jego zachęty do realizowania marzeń[173].
Prawdopodobnie w wielu aspektach większość piosenek [na Hard Candy] jest [autobiograficzna]. Ale raczej w niezamierzony sposób. Naprawdę nie myślę o opowiadaniu osobistych opowieści, gdy piszę muzykę. To przychodzi samo. A długo potem, po sześciu miesiącach, ośmiu miesiącach, myślę sobie: „Oh, właśnie o tym napisałam tą piosenkę”. A gdy gram [ją] dla mnóstwa ludzi, oni wszyscy myślą: „Oh, mogę się zupełnie do tego odnieść”.
— Madonna o Hard Candy[174]

W kwietniu 2008 ukazał się jedenasty album studyjny Madonny, Hard Candy. Połączył on w sobie style takie jak pop, R&B, hip hop i dance, z kolei teksty były dla artystki autobiograficzne. Tworząc płytę, piosenkarka współpracowała m.in. z Justinem Timberlakiem, Timbalandem, Pharrellem Williamsem i Danją[175]. Album zadebiutował na szczytach list sprzedaży w niemal czterdziestu krajach, w tym w USA na liście Billboard 200[176][177]. Zebrał głównie pozytywne recenzje krytyków, choć niektórzy nazywali go „próbą zawładnięcia rynkiem muzyki urban”[178]. Pierwszy singel promujący wydawnictwo, "4 Minutes", z gościnnymi udziałami Timberlake'a i Timbalanda, znalazł się na trzecim miejscu listy Billboard Hot 100 (co jest najwyższą pozycją artystki od czasu singla "Music" w 2000), dzięki czemu Madonna pokonała Elvisa Presleya i stała się artystą z największą liczbą utworów z pierwszej dziesiątki tego notowania ("4 Minutes" jest już 37. jej singlem uplasowanym w pierwszej dziesiątce listy)[179]. W Wielkiej Brytanii Madonna utrzymała swoją pozycję artystki żeńskiej z największą liczbą hitów jeden, jako że "4 Minutes" stał się trzynastym numerem jeden na liście UK Singles Chart[180].

W sierpniu 2008 artystka wyruszyła w światową trasę koncertową Sticky & Sweet Tour, w ramach której do końca roku zagrała koncerty w Europie, Ameryce Północnej i Południowej. Do tego etapu, który planowano za finalny, trasa zarobiła 280 milionów dolarów, pobijając ustanowiony wcześniej przez Confessions Tour rekord najbardziej dochodowej trasy koncertowej solowego artysty w historii[181]. Latem 2009 trasę kontynuowano, z niewielkimi zmianami wizualnymi i w liście utworów. Odbyły się wówczas koncerty Madonny w Europie, głównie w krajach, gdzie nie była ona już dawno lub wcale[182]. Po ich zakończeniu, dochód trasy wyniósł 408 milionów dolarów, dzięki czemu Sticky & Sweet Tour stał się wówczas drugą najbardziej dochodową trasą koncertową w historii (rekord należał do A Bigger Bang Tour zespołu The Rolling Stones)[181][183]. 15 sierpnia Madonna zagrała swój pierwszy koncert w Polsce, na warszawskim lotnisku Bemowo. Jako że dzień później artystka obchodziła swoje 51. urodziny, w trakcie show publiczność zaśpiewała jej "Sto lat" w języku polskim i angielskim, co artystka skomentowała: „To wy zmieniacie moje życie. To najlepszy urodzinowy prezent, jaki kiedykolwiek otrzymałam”[184]. Koncert wywołał dużo kontrowersji dzięki dacie odbycia się – 15 sierpnia jest w kościele katolickim świętem Wniebowzięcia NMP, a oprócz tego rocznicą cudu nad Wisłą i Świętem Wojska Polskiego. Mimo licznych protestów, show się odbyło[185][186][187].

Moje życie z Madonną, książka brata artystki, Christophera Ciccone, zadebiutowała na drugim miejscu listy bestsellerów The New York Times[188]. W jej autorstwie nie brała udziału sama Madonna, co doprowadziło do kłótni rodzeństwa[189]. Problemy narosły również między piosenkarką a Ritchiem (media informowały o granicach separacji między parą). Madonna wniosła sprawę o rozwód z Guyem, zwracając uwagę na różnice nie do pogodzenia, ostatecznie otrzymując go w grudniu 2008[190][191]. Później, artystka otrzymała nagrodę Recording Industry Association of Japan dla złotej zagranicznej artystki roku[192]. Następnie, postanowiła adoptować kolejne dziecko w Malawi. Sąd najwyższy tego kraju początkowo zgodził się na adopcję Chifundo „Mercy” James[193], ale później odrzucił wniosek z powodu faktu, że Madonna nie jest mieszkanką Malawi[194]. Piosenkarka ponowiła wniosek, ostatecznie otrzymując 12 czerwca 2009 prawa do adopcji Mercy[195]. We wrześniu 2009 ukazała się składanka największych przebojów Madonny, Celebration, tym razem podsumowująca całą jej karierę (a nie tylko jedną dekadę). Album ukazał się w wersjach dwu- i jednopłytowej, oraz jako DVD z kolekcją teledysków. Oprócz ponad trzydziestu utworów z poprzednich płyt artystki, na kompilacji znalazły się dwie premierowe, wydane na singlach piosenki – "Celebration" i "Revolver" (featuring Lil Wayne)[196]. Celebration znalazł się na pierwszym miejscu listy sprzedaży w Wielkiej Brytanii, dzięki czemu Madonna pokonała Elvisa Presleya na stanowisku solowego artysty z największą liczbą albumów na szczycie brytyjskiego notowania sprzedaży[197]. W tym samym miesiącu piosenkarka pojawiła się na gali MTV Video Music Awards 2009, wygłaszając przemówienie na temat zmarłego kilka miesięcy wcześniej Michaela Jacksona[198]. Po zakończeniu dekady dekady 00. ujawniono, że Madonna sprzedała w tym dziesięcioleciu największą liczbę singli spośród wszystkich artystów, a także była najczęściej granym na antenach brytyjskich stacji radiowych wykonawcą muzycznym[199][200].

W styczniu 2010 Madonna wykonała "Like a Prayer" podczas koncertu charytatywnego Hope for Haiti Now: A Global Benefit for Earthquake Relief[201]. W marcu ukazał się jej trzeci album koncertowy, Sticky & Sweet Tour, który – jako pierwsze wydawnictwo w jej karierze – został oficjalnie wydany przez Live Nation, choć wciąż dystrybuowany był przez Warner Bros.[202] W kwietniu tego samego roku wyemitowano "The Power of Madonna" – odcinek serialu Glee, poświęcony Madonnie i jej muzyce, który sama artystka skomentowała: „wspaniały w każdym stopniu” i pochwaliła jego scenariusz oraz przesłanie równości[203][204]. Glee: The Music, The Power of Madonna, minialbum z coverami jej utworów, pełniący funkcję ścieżki dźwiękowej do odcinka, zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200 i sprzedał się w USA w około 98 tysiącach sztuk[205][206]. W 2010 Madonna wydała wraz ze spółką Macy's kolekcję ubrań zaprojektowanych przez jej córkę Lourdes, „Material Girl”. Wchodzące w jej skład stroje inspirowane są punkowym stylem lat 80. XX wieku, którym interesowała się wówczas sama Madonna[207]. Niedługo później producent odzieży L.A. Triumph Inc. pozwał artystkę do sądu, twierdząc, że „Material Girl” jest nazwą handlową, pod którą od 1997 spółka sprzedaje ubrania, a sama Madonna używa jej bezprawnie. W owej sprawie znalazł się wniosek o zaniechanie dystrybucji kolekcji i oddanie producentowi wszystkich dochodów zarządzanej przez piosenkarkę linii[208]. Tymczasem Madonna potwierdziła plany otwarcia międzynarodowej sieci klubów fitness